Park – arboretum w Pawłowicach (m. Wrocław).

Park Pawłowicki zlokalizowany jest w peryferyjnej, północno – wschodniej części Wrocławia, niedaleko zjazdu z A-8 (Autostradowa Obwodnica Wrocławia) w drogę nr 98. Wjazd i parking na ogrodzony teren obiektu znajduje się od strony ul. Widawskiej. Park przylega do XIX-wiecznego pałacu – dawnej siedziby rodu Kornów – wybudowanego w stylu neorenesansowym. Obecnie zespół pałacowo – parkowy jest własnością Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu i mieści się w nim Centrum Szkolenia Ustawicznego, centrum konferencyjne, hotel i restauracja.

W parku – arboretum zgromadzono ponad 200 drzew i krzewów, głównie rodzimych gatunków. Wyznaczono również ścieżkę edukacyjną z 8 tablicami dydaktycznymi (początek od ul. Pawłowickiej). Od strony frontowej pałacu można podziwiać grupę skrzydłorzechów kaukaskich oraz piękny buk w odmianie czerwonolistnej.

Zasadnicza część parku o powierzchni 7.2 ha rozciąga się na tyłach pałacu. Na osi widokowej rośnie kilka sędziwych dębów.

Najgrubszy dąb w Parku Pawłowickim (a zarazem w całym Wrocławiu) o obwodzie 760 cm, jest jedynym (?!) tutejszym pomnikiem przyrody. Wielopienny okaz mierzy 35 m wysokości.

(23.09.2016 r.) Uchwałą nr XXVIII/568/16 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 7 lipca 2016 r. pomnikowemu dębu nadano oficjalną nazwę „PAWEŁ”.

Na kolejnych tablicach ścieżki dydaktycznej można pogłębić wiedzę przyrodniczą;  moją uwagę skupiła oczywiście ta o pomnikach przyrody. Przy niektórych drzewach lub krzewach znajdują się mniejsze tabliczki z opisem gatunku.

Szukających romantycznych wrażeń ucieszy odremontowany monopter i mostek przy parkowym stawie.

W pawłowickim parku posadzono jeden z Dębów Papieskich, pochodzący z żołędzi (poświęconych przez Jana Pawła II) zebranych ze słynnego dębu „Chrobry„.  To niewielkie jeszcze drzewko nabrało szczególnej wartości po kanonizacji Karola Wojtyły.

Pawłowickie arboretum obejmuje oprócz przypałacowego parku również Park Jubileuszowy w Ramiszowie (powierzchnia 9,71 ha) oraz grunty leśne przekazane przez Lasy Państwowe – częściowo Las Zakrzowski (powierzchnia 55,43 ha).

Pomniki przyrody w Boguszowie – Gorcach.

Miasto Boguszów-Gorce położone jest w zachodniej części Sudetów Środkowych, w odległości 5,5 km od Wałbrzycha. Tworzy zespół miejski, który powstał w wyniku połączenia kilku, niegdyś samodzielnych osad: Boguszowa, Gorc, Starego Lesieńca i Kuźnic Świdnickich. Miejscowość szczyci się najwyżej położonym w Polsce rynkiem (591,58 m n.p.m.).

W rejestrze pomników przyrody Boguszowa – Gorc figurują 4 drzewa. Tylko jedno – dąb szypułkowy – rośnie w centrum miasta, na terenie przyległym do sklepu „Biedronka”, przy ul. Buczka 7.

GPS N 50°45′20.16″, E 16°12′19.70″

Okaz mierzy 374 cm w obwodzie, wysokość drzewa 30 metrów.

Cenny, choć jeszcze skromnych rozmiarów jest Dąb Papieski o numerze 415, rosnący przy kościele Św. Trójcy.

Obok rośnie piękny, dwupienny okaz buka pospolitego – warty objęcia ochroną pomnikową.

Wspaniałe założenia alejowe, złożone głównie z kasztanowców, można podziwiać na starym, poniemieckim cmentarzu (więcej o nim tutaj).

Pomnikowa lipa drobnolistna o obwodzie 393 cm rośnie przy drodze leśnej na stokach Chełmca, będącej przedłużeniem ul. Kilińskiego.

GPS N 50°46′10.06″, E 16°12′17.50″

W kompleksie leśnym (na zboczach Dzikowca) rosną również dwa kolejne pomnikowe drzewa – buk pospolity i klon jawor. Najłatwiej do nich trafić z ul. Hanki Sawickiej kierując się na ujęcie wody, następnie skręcając po 300 m w lewo.

GPS N 50°44′18″, E 16°11′27″

Buk mierzy w obwodzie 381 cm, jawor 291 cm. Obydwa drzewa są podobnej wysokości ok. 31 metrów.

W Boguszowie – Gorcach można odnaleźć kilka drzew oznakowanych tabliczką, lecz nie posiadających obecnie statusu pomników przyrody. Do nich należy sędziwa lipa rosnąca przy ul. Łącznej.

Pozostałości alejowego założenia można zaobserwować u wylotu ul. Kolejowej.