Pomniki przyrody w Międzylesiu.

Międzylesie to najbardziej na południe wysunięte miasto Ziemi Kłodzkiej i całego Dolnego Śląska. Miasta nigdy nie otoczono pierścieniem murów obronnych – przez co było wielokrotnie niszczone, mimo to zachowało się w nim wiele cennych zabytków. Wszystkie zlokalizowane są w centrum miejscowości, przy mocno wydłużonym rynku w kształcie klina.

Najcenniejszą budowlą jest renesansowy zamek (1580 – 90 r.) z zachowaną gotycką wieżą (Czarna Wieża z ok. 1370 r.). Pod koniec XVII w. dobudowano do niego dwuskrzydłowy barokowy pałac (w tej części mieści się restauracja).

Kryty krużganek łączy pałac z sąsiednim kościołem Bożego Ciała.

Wnętrze kościoła zdobi malowany sufit i ambona w kształcie łodzi.

W Międzylesiu brakuje urządzonych terenów zielonych. Niewielkie, niestety zdewastowane założenie parkowe znajduje się przy zamku. Mimo tego 4 drzewa objęto ochroną pomnikową. Najbardziej okazałe są dwie lipy drobnolistne rosnące przy skrzyżowaniu ulic: Wojska Polskiego i Kolejowej.

GPS N 50°08′29.78″ , E 16°39′23.67″

Obwód pomnikowych lip wynosi 453 i 546 cm, wysokość ok. 30 metrów.

Pierwszy pomnikowy żywotnik olbrzymi rośnie na tyłach byłego (?) sklepu meblowego przy ul. Granicznej (ale drzewo widoczne jest od ul. Wojska Polskiego). Teren jest ogrodzony, a żywotnik przesłonięty przez inne drzewa, więc dobre zdjęcie dość trudno wykonać.

GPS N 50°08′35.52″ , E 16°39′44.87″

Okaz mierzy 252 cm w obwodzie i 25 metrów wysokości.

Drugi pomnikowy żywotnik olbrzymi rośnie w rogu pobliskiego stawu na drugim brzegu Bystrzycy Kłodzkiej. Okaz mierzy w pierśnicy 230 cm, wysokość drzewa 30 metrów.

GPS N 50°08′44.38″ , E 16°39′45.57″

Symboliczne znaczenie po kanonizacji Karola Wojtyły posiada Dąb Papieski o numerze 414, rosnący na skwerze poniżej kościoła (o dębach papieskich pisałem w artykule „Dąb szypułkowy „Chrobry” w Piotrowicach„).

Na tym samym skwerze rośnie sosna pospolita, wyhodowana z nasion poświęconych przez Benedykta XVI.

Pomniki przyrody w Złotym Stoku.

Tradycje górnicze Złotego Stoku mają średniowieczne korzenie. Po raz pierwszy o złotostockich kopalniach wspomina się w dokumencie z 1325 r., szczyt rozwoju przypada na koniec XV w. Po wyczerpaniu bogatych złóż złotonośnych pozyskiwano i przerabiano rudę arsenową (złoto stanowiło cenny produkt uboczny). Ostateczny koniec górnictwa i hutnictwa w mieście to rok 1961. Niektóre z  wydrążonych sztolni udostępnione są obecnie do zwiedzania i stanowią niepospolitą, dobrze przygotowaną atrakcję turystyczną.

Poznawanie kopalni złota można również połączyć ze zwiedzaniem niedawno utworzonego Średniowiecznego Parku Techniki. Warto również odwiedzić centrum Złotego Stoku; miasteczko jest niewielkie a zabytków sporo, wszystkie dobrze opisane na tablicach wzdłuż Miejskiej Trasy Turystycznej. Idąc od kopalni i Parku Techniki w kierunku centrum, napotkamy rosnący na skwerze, przy popiersiu A. Mickiewicza pomnikowy klon jawor.

Okaz mierzy 350 cm w obwodzie, wysokość drzewa 18 metrów.

Ulicą 3 – go Maja z zabytkowymi kamienicami kierujemy się na złotostocki rynek.

Zanim jednak obejrzymy ratusz z otaczającymi go kolorowymi kamienicami, skręćmy przed samym rynkiem w prawo, do niewielkiego parku miejskiego (drugie wejście od ul. Wiejskiej). Oprócz 4 okazów drzew uhonorowanych statusem pomnika przyrody, odnajdziemy tu kilka rzadko spotykanych gatunków: miłorząb dwuklapowy, dąb wielkoowocowy, jarząb szwedzki. Latem na tle zieleni wyróżnia się pomnikowy buk pospolity w odmianie czerwonolistnej.

Obwód buka wynosi 350 cm, wysokość drzewa 16 metrów.

Na prawo od buka, na tyłach budynków przy ul. 3 – go Maja, rosną 3 pomnikowe klony jawory o obwodach 298, 314 i 361 cm.

Wracamy do rynku z ratuszem wybudowanym w 1801 r. na miejscu starszego. Otaczają go zabytkowe kamienice XV – XX w.

Nieco powyżej rynku znajduje się budynek dawnej mennicy użytkowanej od 1520 do 1621 roku.

Obok kościół górniczy p.w. Chrystusa Zbawiciela, z renesansowym portalem z 1545 roku.