Pomnikowe głazy narzutowe w gminie Sława.

Podczas ostatnich zlodowaceń obszar Sławy i okolic wielokrotnie przykrywany był olbrzymimi masami lodu. Wpływ lądolodu wyraźnie odznacza się w krajobrazie gminy – znajdziemy tu : wały moren czołowych, sandry, wydmy. Polodowcowe pochodzenie mają też jeziora w okolicach Sławy, nad którymi chętnie wypoczywają rzesze wczasowiczów. Wycofujący się (topniejący) lodowiec, pozostawił również pamiątki w postaci głazów narzutowych (eratyków) – dużych fragmentów skalnych pochodzących ze Skandynawii i obecnego basenu Morza Bałtyckiego. Niektóre z nich, odsłaniające się na powierzchni terenu, zostały ustanowione pomnikami przyrody nieożywionej.

Przegląd pomnikowych eratyków na terenie gminy Sława, zaczniemy od głazu znajdującego się w pobliżu wsi Spokojna (8 km na północ od Sławy).

GPS N 51°56′09.24″ , E 16°06′26.46″

Do głazu najłatwiej dojść gruntową drogą rozpoczynającą się we wschodniej części wsi. Leży na skraju żwirowni, ok. 400 m na południe od posesji nr 7, oddział lasu 190 h.

Obwód granitowego wynosi głazu 630 cm, wysokość 0.3 m.

Dwa ciekawe głazy, o statusie pomników przyrody, leżą się na trasie ścieżki dydaktycznej „Wzgórza Pszczółkowskie” w pobliżu wsi Stare Strącze. Początek ścieżki znajduje się przy drodze 319 Stare Strącze – Głogów, za ostrym zakrętem szosy poprowadzonej nad torami kolejowymi.

Pierwszy głaz o nazwie „Mietek” znajdziemy już po 200 m, leży obok dwóch tablic postawionych przez Nadleśnictwo Sława (szkoda że zabrakło w nich informacji na temat pochodzenia eratyków). Oddział lasu 324 m.

GPS N 51°50′25.72″ , E 16°07′25.26″

Obwód eratyku 610 cm, wysokość ok 0.5 m.

Drugi pomnikowy narzutniak leży kilometr dalej, znajdziemy go prowadzeni znakami ścieżki. Zaraz za tabliczką „Wielopokoleniowy Las” gdzie szlak wspina się pod górę, spoglądamy w prawo wypatrując tablic stojących obok głazu o nazwie „Jędrek” (40 – 50 m od ścieżki). Oddział lasu 330 a.

GPS N 51°50′04.32″ , E 16°08′05.76″

„Jędrek” ma 540 cm w obwodzie, wysokość 0.4 metra.

Największy pomnikowy głaz w gminie Sława, znajduje się na terenie leśnym ok. 1 km na zachód od przysiółka Dębczyn (Dąb) koło Krążkowa. Eratyk leży na karczowisku, w niewielkim zagłębieniu terenu, otoczony 7 celowo pozostawionymi sosnami. Oddział lasu 230 g.

GPS N 51°48′43.45″ , E 16°02′13.26″

Obwód granitowego głazu 840 cm, wysokość 0.6 m.

Trzy sporej wielkości głazy leżą w pobliżu miejsca przecięcia rozebranej linii kolejowej i leśnej drogi pożarowej nr 24 łączącej Krążkowo z Przydrożem.

GPS N 51°48′33.45″ , E 16°05′49.03″

Głazy te, ze względu na wielkość, warto również objąć ochroną pomnikową.

Inny głaz zwany „Drewnianym Kamieniem” leży na poboczu drogi 325 Siedlisko – Sława, przy leśnym parkingu.

Podsumowując – wszystkie głazy leżą na rozległych terenach leśnych gminy Sława. Warto dodać też kilka słów uznania dla Nadleśnictwa Sława, za bardzo dobre oznakowanie pomnikowych eratyków, niełatwych przecież do odnalezienia w lesie.

(17.05.2016 r.) Uchwała NR XVII/75/15 Rady Miejskiej w Sławie z dnia 26 listopada 2015 r. powołała do ochrony pomnikowej kolejny eratyk o nazwie „GŁAZ ANDRZEJA”. Narzutniak zlokalizowany jest w obrębie ewidencyjnym Tarnów Jezierny na działce
nr geod. 3035, obręb leśny Sława, leśnictwo Tarnów Jezierny w oddziale 35a.

GPS N 51°51’35.41” , E 15°57’33.51”

Głaz jest dość trudny do odnalezienia, leży ok. 200 m od drogi pożarowej nr 11, po której biegnie fragment ścieżki przyrodniczej. Odnalezienie głazu ułatwiają rozmoknięte już drogowskazy, powieszone na drzewach od przystanku ścieżki (wiata) do samego otoczonego taśmą głazu.

Obwód pomnikowego głazu wynosi 628 cm, wysokość 200 cm, waga ok. 12 ton, materiał – granit graversfors.

Małpia Skałka na zboczu Kostrzyny (Góry Suche).

Góry Suche to jedno z nielicznych miejsc w Sudetach, gdzie ruchy osuwiskowe odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu krajobrazu górskiego. Ruchom masowym sprzyja tutaj specyficzna budowa geologiczna i bardzo strome nachylenia stoków.  Występuje tu ok. 20 osuwisk o różnej wielkości i wyglądzie, powstałych w czasach przedhistorycznych. Z racji tematyki tego bloga, omówione zostaną formacje chronione jako pomniki przyrody. Najbardziej spektakularnym przykładem są Czerwone Skałki – urwiste ostańce poosuwiskowe na stoku Suchawy, opisane w poprzednim artykule. Podobne formy, choć zdecydowanie mniej efektowne możemy odnaleźć na sąsiedniej Kostrzynie, z pomnikowym ostańcem zwanym Małpią Skałką. Na szczyt Kostrzyny prowadzi niebieski szlak turystyczny z Sokołowska do schroniska „Andrzejówka”.

 Podczas męczącej drogi można zaobserwować nieliczne, malownicze ryolitowe skałki. Uciążliwe podejście wynagrodzą wspaniałe widoki.

Po krótkim odpoczynku wracamy w kierunku Włostowej, by po kilkudziesięciu metrach skręcić w prawo w kierunku ukrytych w lesie skałek.

Najbardziej charakterystyczna jest Małpia Skałka – pomnik przyrody nieożywionej. Patrząc na skałę z boku można od biedy dopatrzeć się zarysu małpiej głowy.

Zbudowana jest ze skał pochodzenia wulkanicznego – latytów zalbityzowanych, wyrastając z usypiska tufów na wysokości ok. 850 m.

Otaczający Małpią Skałkę drzewostan odbiera wiele z atrakcyjności tego miejsca. Przesłonięte lasem formacje skalne są znacznie trudniejsze do sfotografowania i chyba dlatego mało znane i rzadko opisywane.

Poniżej Małpiej Skały znajduje się usypisko głazów oderwanych z baszt skalnych stojących wyżej. Osuwisko to również chronione jest jako pomnik przyrody nieożywionej. Badania prowadzone na sąsiedniej Suchawie (Przyroda Sudetów tom 15, 2012 r.), dowiodły współczesną aktywność osuwiska, objawiającą się charakterystycznie wygiętym pniem drzewa poddanemu naciskowi. Dobitny przykład takiego zachowania odnalazłem właśnie na stoku Kostrzyny.