Kobiele Wielkie – W. Reymont i pomnikowe modrzewie.

Kobiele Wielkie to wieś (siedziba gminy) położona w południowej części woj łódzkiego, w powiecie radomszczańskim. W 1867 r. w Kobielach Wielkich urodził się W. Reymont – pisarz, prozaik i nowelista; laureat literackiej Nagrody Nobla (1924 r.). Na głównym skrzyżowaniu w południowej części wsi stoi pomnik poświęcony nobliście.

kobiele-wielki-tablica-na-pomniku-reymonta

Niewielki głaz z tablicą ustawiono w miejscu dawnego domu Reymontów (przy drodze, słabo widoczny bo w krzewach – naprzeciw stawu – pomiędzy kościołem a Urzędem Gminy). Ponadto na skwerze przed Urzędem Gminy znajduje się ławka z postacią pisarza.

Z tyłu za Urzędem stoi opadający w ruinę pałac otoczony parkiem wpisanym do rejestru zabytków.

kobiele-wielki-zrujnowany-dwor

Równoleżnikową oś parku stanowi aleja wysadzana głównie modrzewiami.

Najgrubsze i prawdopodobnie najstarsze okazy rosną najbliżej dworu. W rejestrze pomników przyrody woj. łódzkiego mowa jest o 11 modrzewiach polskich zlokalizowanych w tym parku. Nie podano jednak ich obwodów pierśnicowych, brak również tabliczek na pniach modrzewi; można się jedynie domyślać, że status pomników przyrody posiadają te najbardziej okazałe

Niektóre z kobielskich modrzewi mają charakterystycznie wygięte sylwetki. Widoczny na zdjęciu poniżej okaz posiada pień o obwodzie 378 cm, wysokość drzewa 25 m.

GPS N 51°02’13” , E 19°37’27”

Drugi modrzew rosnący bliżej budynku mierzy w obwodzie 346 cm.

Najgrubszy egzemplarz posiada pień o obwodzie 434 cm, wysokość drzewa 21 m, wiek ok. 250 lat.

W pobliżu parku rosną okazałe lipy.  Ochroną pomnikową objęto 76 okazów obsadzonych alejowo wzdłuż drogi do Zapolic (ul. Powstanców Wielkopolskich) i do Rzejowic (droga wzdłuż parku). 

Jedna z pomnikowych lip rośnie na skrzyżowaniu ulic Zachodniej, Reymonta i Powstańców Wielkopolskich.

Pomniki przyrody w Tarasce (gm. Aleksandrów, łódzkie).

Taraska to otoczona lasami wieś położona w pow. piotrkowskim, w gminie Aleksandrów (łódzkie). Nierównomierna zabudowa wymusiła podział miejscowości na dwie części: Taraska Góry i Taraska Niwy; czasami wymieniana jest również Taraska Kolonia i Młyn. Walory przyrodnicze wsi oraz jej okolic zaakcentowano, ujmując je w granice Sulejowskiego Parku Krajobrazowego. W samej wsi, w części Niwy, znajduje się zgrupowanie pomników przyrody. Tworzy je 5 okazałych dębów bezszypułkowych oraz głaz narzutowy. Jadąc do Taraski od strony Dąbrowy nad Czarną, mijamy po lewej stronie 4 dęby, rosnące na skraju lasu (pierwsze drzewo ok. 250 m od zabudowań).

taraska-pomnikowe-deby

Pierwszy dąb o obwodzie 440 cm sprawia wrażenie całkowice uschniętego.

Drugi dąb bezszypułkowy o statusie pomnika przyrody mierzy w pierśnicy 340 cm. Okaz zamierający, duży posusz w koronie.

Trzeci dąb jest w dobrej kondycji zdrowotnej, obwód pnia wynosi 363 cm.

Czwarty dąb rośnie w narożniku lasu; w koronie średni posusz, obwód w pierśnicy 395 cm. Na pniu wyraźna listwa piorunowa.

Piąty okaz pomnikowego dębu bezszypułkowego rośnie ok. 50 m od drogi, przy zabudowaniach leśniczówki. Drzewo mierzy w obwodzie 420 cm.

Idąc 100 m na południe od ostatniego dębu, dotrzemy do narożnika lasu i początku leśnej drogi biegnącej na wschód, przegrodzonej szlabanem. Ok. 150 m za szlabanem, po prawej stronie drogi, leży największy głaz narzutowy o statusie pomnika przyrody w granicach Sulejowskiego Parku Krajobrazowego. Eratyk prawie w całości porośnięty jest mchem, ponadto zasłonięty krzewami, więc łatwo go przeoczyć.

GPS N 51°18’41.9” , E 19°56’19.3”

lokalizacja-glazu-w-tarasce

Pomnikowy eratyk mierzy w obwodzie ok. 740 cm; wymiary ok. 2,5 x 3 m, wysokość 0,7 m. Zbudowany z szarego gnejsu został przywleczony przez lądolód skandynawski podczas zlodowacenia środkowopolskiego (zlodowacenie Odry).