Pomnikowe drzewa w gminie Mirsk.

Gmina Mirsk w powiecie lwóweckim leży w rozległej dolinie u stóp Gór Izerskich. Część północna gminy to obszar Pogórza Izerskiego, południowa o charakterze górskim sięgająca granicy z Czechami. Gęsta sieć szlaków, cenne torfowiska chronione w rezerwacie oraz walory widokowe składają się na atrakcyjność turystyczną gminy, którą uzupełniają nieliczne, ale warte uwagi pomnikowe drzewa. Należy podkreślić, że oznakowanie pomników przyrody jest tutaj wzorowe – przy każdym drzewie oznaczonym nową tabliczką, znajduje się duża tablica informująca o zakazach dotyczących pomnika przyrody.

Przy głównej ulicy Mirska – Al. Wojska Polskiego, przy skrzyżowaniu z ulicą Ogrodową rośnie miłorząb japoński.

Egzemplarz tego bardzo interesującego gatunku ma w pierśnicy 260 cm. Opadające jesienią żółte liście o oryginalnym kształcie, ścielą szczelnie otoczenie drzewa.

Ok. 500 metrów dalej, nad Kwisą, przy drodze do Świeradowa – Zdroju, rośnie dąb szypułkowy o obwodzie 390 cm.

W pobliskim Kamieniu znajdują się dwa pomnikowe dęby szypułkowe. Trafimy do nich jadąc dalej w kierunku Świeradowa, za stacją paliw skręcamy w lewo, za mostem na Kwisie w prawo i dalej drogą wzdłuż rzeki aż wypatrzymy po lewej budynek transformatora ( ok. 2 km od stacji ). Pierwszy z dębów o obwodzie 334 cm rośnie w zadrzewieniu, na skraju łąki.

GPS N 50°57′04.89″ , E 15°22′12.86″

Idąc dalej wzdłuż linii energetycznej do słupa, spoglądając nieco na lewo, ujrzymy okaz dębu o pierśnicy 618 cm.

GPS N 50°57′02.66″ , E 15°22′22.80″

Równie okazały dąb szypułkowy o obwodzie 512 cm rośnie przy domu nr 5 w Karłowcu, w pobliżu warsztatu samochodowego.

Do następnego dębu skręcamy w widoczny na zdjęciu zjazd do Brzezińca i za mostem na Kwisie w prawo. Tam w pobliżu przystanku PKS, na terenie posesji nr 30 rośnie pomnikowy dąb szypułkowy.

Drzewo o obwodzie 452 cm mocno doświadczone przez czas i pioruny, nie posiada już kształtnej korony.

Przy drodze prowadzącej skrajem lasu z Mirska do Rębiszowa, znajduje się pomnikowy szpaler 76 dębów czerwonych.

Drzewom tym szczególnie pięknie wyglądającym właśnie teraz, jesienią postanowiłem poświęcić kolejny artykuł.

Orzesznik siedmiolistkowy w Lubaniu.

Jedyny na Dolnym Śląsku pomnikowy orzesznik siedmiolistkowy, rośnie na Kamiennej Górze w Lubaniu. Przy wyszczególnianiu pomnikowych drzew tego parku w poprzednim artykule, celowo pominąłem opis tego okazu, uznając że zasługuje na szersze omówienie. Rzeczony orzesznik siedmiolistkowy o nazwie „Jerzy”, odnajdziemy po prawej stronie alejki, prowadzącej od cmentarzyka i nieczynnego basenu do amfiteatru i dalej do Alei Kombatantów.

Gatunek ten należący do rodziny orzechowatych, pochodzi z Ameryki Północnej gdzie dorasta do 30 m wysokości.

Pień zwykle jest prosty, wysoko oczyszczony z bocznych gałęzi, kora łuszczy się charakterystycznie wąskimi pasmami.

Liście duże, nieparzystopierzaste 7 – listkowe, jedne z największych u orzeszników.

Omawiany okaz ma 23 metry wysokości, 237 cm w pierśnicy, 140 lat. Korona luźna, silnie ulistniona, bez posuszu. Jeden z konarów po wichurze uległ obłamaniu.

Lubański orzesznik siedmiolistkowy owocuje, orzechy podobne do orzechów włoskich posiadają grubą zieloną okrywę rozpadającą się po dojrzeniu.

Łupina orzecha jest bardzo twarda, dziadek do orzechów nie poradził sobie z nią, ale młotek okazał się skutecznym narzędziem. Z kilkunastu owoców które udało mi się zebrać pod drzewem, tylko dwa nie były puste w środku. W smaku bardzo podobne do świeżego (nie ususzonego) orzecha włoskiego.

Wg. autorów „Wędrówki po dolinie rzeki Kwisy”, lubański orzesznik siedmiolistkowy jest najgrubszym przedstawicielem tego gatunku w Polsce.