Pomniki przyrody w Gubinie cz. I.

Gubin to miasto w województwie lubuskim graniczące przez Nysę Łużycką z niemieckim Guben. W centrum miejscowości podziwiać można renesansowy ratusz z XV/XVI wieku, stojący obok zrujnowanej katedry.

Zniszczenia pod koniec II wojny światowej objęły ok. 90% zabudowy Gubina. Nie powinna więc dziwić luźna zabudowa centrum, z dużą powierzchnią urządzonych terenów zielonych. Przekłada się to na bogatą kolekcję drzew pomnikowych – w tym wielu egzotycznych, spotykanych tylko w ogrodach dendrologicznych.

Zwiedzanie miasta najlepiej rozpocząć od ratusza i ruin kościoła (duży, bezpłatny parking). Schodząc na południe ładnie utrzymanymi alejami, dojdziemy do skweru przylegającego do restauracji Mcdonald’s. Bez trudu odnajdziemy okaz platana klonolistnego o obwodzie ok. 300 cm.

Drugi platan (390 cm w obwodzie) rośnie w pobliżu, za ogrodzeniem restauracji Retro.

Ciekawe i rzadkie są rosnące obok 2 pomnikowe okazy grujecznika japońskiego o obwodach 150 i 170 cm.

W pobliskim parku im. 5 Dywizji (Wolności), na rogu ulic II Armii WP i Budziszyńskiej, rośnie pomnikowa wierzba biała o obwodzie 460 cm.

Po przeciwnej stronie ul. II Armii WP, na skwerze przy krytej pływalni, rośnie pomnikowy platan o obwodzie 390 cm.

Na pniu znikająca pod korą tabliczka.

Obok wieży Bramy Ostrowskiej (ul. 3 – go Maja) znajduje się zachowany fragment murów obronnych. Przy nich rosną dwa pomnikowe szupiny japońskie (perełkowce, sofory) o obwodzie 210 cm.

Przechodząc z Parku im. A. Mickiewicza przez kładkę na Lubszy, dotrzemy do otoczonego zielenią Przedszkola Miejskiego nr 2 (ul. Kunickiego). Ochroną pomnikową objęto tu okaz cypryśnika błotnego (obwód 290 cm) i miłorzębu dwuklapowego (obwód 300 cm).

w GubiniePomnikowy okaz dębu bezszypułkowego o obwodzie 445 cm rośnie na pobliskiej ulicy Dąbrowskiego, naprzeciw budynku nr 17.

W drugiej części artykułu o pomnikowych drzewach Gubina, opiszę okazy rosnące w północnej części miasta.

Wiąz szypułkowy „Wiedźmin” w Komorowie k. Gubina.

Wiąz szypułkowy jest jednym z trzech rodzimych gatunków wiązów w Polsce, jednak stosunkowo rzadko spotykanym – głównie na niżu i pogórzu, w lasach łęgowych. Cechą charakterystyczną tego gatunku są liście o bardzo mocno asymetrycznej nasadzie.

Wiąz szypułkowy nie należy do drzew długowiecznych, przeciętnie żyje 200 – 300 lat, sporadycznie osiąga wiek 400 lat. Najstarszym i najgrubszym przedstawicielem tego gatunku w Polsce jest „Wiedźmin” (lub „Mieszko”), rosnący przy ul. Świerczewskiego 7, we wsi Komorów k. Gubina (pow. krośnieński, lubuskie). Poniższe zdjęcia prezentują stan drzewa w sierpniu 2014 r.

GPS N 51°57′49.41″, E 14°45′51.32″

Obok otoczonego ogrodzeniem okazu ustawiono ławki oraz tablice informacyjne.

Aktualny obwód okazu wynosi 940 cm, wysokość 17 metrów. Obliczony w 1984 r. wiek „Wiedźmina” (C. Pacyniak „Najstarsze drzewa w Polsce”) wynosił 431 lat (podane wtedy wymiary to 887 cm w obwodzie, wysokość 35,5 m), obecnie drzewo liczy więc 461 lat.

Pień „Wiedźmina” posiada potężną dziuplę sięgającą 5 m (przed złamaniem na tej wysokości odchodziły od głównego pnia trzy potężne konary); od strony budynków podparty jest metalowym wspornikiem.