Archiwum autora: mareke

Pomnikowa aleja lipowa w Zgorzelcu.

Opublikowany przez
Odpowiedz

Zgorzelec jest przygranicznym miastem w województwie dolnośląskim, siedzibą władz gminnych i powiatowych. Na zgorzelecką zieleń miejską składają się rozległe tereny parkowe z kilkoma pomnikowymi drzewami, jednak poznawanie pomników przyrody ożywionej tego miasta rozpoczniemy od malowniczej alei lipowej. Jej początek znajduje się u zbiegu ulic L. Idzikowskiego, Dzikiej i Aleje Lipowe.

GPS  N 51°09′30.03″ , E 15°01′24.05″

O ochronie ustawowej tej alei informują nas stosowne tablice. 

Niegdyś błotnista po większych opadach gruntowa droga wzdłuż alei, zyskuje obecnie brukowaną nawierzchnię.

Aleja biegnie wzdłuż ogrodzenia hipermarketu Real i doprowadza nas do jednego z najpiękniejszych w regionie przykładów budowli łużyckich.Zagroda Kołodzieja została przeniesiona ze zlikwidowanej wsi Wigancice Żytawskie, obecnie pełni funkcję stylowej restauracji i pensjonatu. W dalszym biegu aleja przecina ruchliwą szosę nr 30 (ul. Słowiańska), prowadzącą do zjazdów z autostrady A – 4.

Aleja liczy 135 drzew, nasadzono w niej lipy drobnolistne, szerokolistne i krymskie. Obwód okazów mieści się w przedziale 63 – 365 cm, wysokość 7 – 22 m.

Ochrona pomnikowa tej grupy drzew została ustanowiona niedawno, bo w marcu 2009 r. decyzją Rady Miasta Zgorzelec. Długa na 1200 metrów aleja kończy się przy zabudowaniach Łagowa. O pozostałych pomnikach przyrody Zgorzelca można poczytać w artykule „Pomnikowe drzewa w Zgorzelcu cz. I.„.

Diamentowe Skałki na Lirniku (gm. Nowa Ruda).

Opublikowany przez
Odpowiedz

Położony w granicach Parku Krajobrazowego Gór Sowich Lirnik (635 m) charakteryzuje się złożoną budową geologiczną. Południowo – zachodnie zbocze tworzą warstwy złożone z łupków, piaskowców i zlepieńców z wkładkami węgla kamiennego, północno – wschodnie stoki to z kolei gnejsy. W partii szczytowej znajduje się soczewa dolomitów, której wychodnie nazwano Diamentowymi Skałkami. Choć w pobliżu przechodzi żółty szlak turystyczny z Nowej Rudy do Bielawy, skałki są rzadko odwiedzane przez turystów. A szkoda, bo stanowisko należy do jednych z najciekawszych pod względem geologicznym w całych Górach Sowich, nieprzypadkowo objęte ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej.

GPS  N 50°37′03.93″ , E 16°32′50.65″

Diamentowe Skałki budują dolomity (węglan wapnia i magnezu) oraz ankeryty (węglan wapnia i żelaza), które nadają im czerwono – brunatny kolor.

Nazwa Diamentowych Skałek pochodzi od drobnych kryształków minerałów mieniących się w słońcu.

Na stanowisku tym opisywano występowanie licznych minerałów, oprócz dolomitu i ankerytu odnaleźć można m.in. chalkopiryt, galenę, kalcytopiryt, baryt, kwarc, jaspis i malachit. Oczywiście pozyskiwanie tych minerałów ze względu na ochronę pomnikową tego miejsca jest zabronione.

Diamentowe Skałki są nie należą do wysokich. Wychodnia przy której fotografowałem skupienia kryształków nie przekraczała 1.5 m, wyższa znajduje się po drugiej stronie leśnego duktu (ok. 3 m wysokości).

O intensywnych procesach erozyjnych którym podlegały i podlegają dalej Diamentowe Skałki, świadczy obecność głazowiska poniżej opisywanych wychodni.