Park Stabłowicki został założony pod koniec XIX w. jako teren zielony otaczający willę botanika Karla Lauterbacha. Założenie utrzymane było w stylu naturalistycznym, opartym na roślinności i krajobrazie typowym dla rozlewisk przepływającej obok rzeki Bystrzycy. Dziś po budynku mieszkalnym nie ma już śladu, a park jest jednym z wielu ogólnodostępnych parków miejskich Wrocławia. Rozciąga się na powierzchni 5.5 ha, ograniczony ul. Stabłowicką, Górecką i rzeką Bystrzycą.
W dzień w którym zwiedzałem ten park, pogoda nie zachęcała do dłuższych spacerów, a i zdjęcia wychodziły dość kiepskie (wpis edytowano 06.12.2015 r. pogoda była lepsza). Skupiłem się więc tylko na odnalezieniu 3 pomnikowych okazów drzew. Pierwsze z nich – platan klonolistny – rośnie w południowej części parku, przy placu zabaw.
Obwód pnia wynosi 450 cm, wysokość drzewa 30 metrów.
W centrum parku rośnie piękny platan nie posiadający statusu pomnika przyrody.
Idąc od tego platana w kierunku Bystrzycy ujrzymy pomnikowy okaz wiązu szypułkowego.
Okaz mierzy w pierśnicy 493 cm przy wysokości 26 m.
Przy północnym krańcu park rośnie pomnikowy dąb szypułkowy.
Pień o obwodzie 534 cm mocno ucierpiał w wyniku żerowania kozioroga i dzięcioła.
Teren parku łączy się wąskim przesmykiem z 15 ha kompleksem Lasu Stabłowickiego.
Przy starorzeczach Bystrzycy rośnie pomnikowy okaz dębu o obwodzie 452 cm (w części północnej) oraz grupa 3 pomnikowych dębów szypułkowych.
GPS N 51°09′20.22″ , E 16°52′59.32″
Dęby w południowej części lasu mierzą w pierśnicy 461, 466, 495 cm, wysokość okazów 27 – 35.
GPS N 51°09′08.62″ , E 16°52′47.88″
GPS N 51°09′09.09″ , E 16°52′40.92″
GPS N 51°09′10.53″ , E 16°52′40.02″
Po większych opadach i przy podniesionych stanach wód, dotarcie do tych pomników przyrody może być problematyczne.
