Pomnikowe drzewa przy wapiennikach w Stanisławowie.

Stanisławów jest niewielką wioską położoną w granicach Parku Krajobrazowego Chełmy. Miłośników tajemniczych budowli przyciągają tu ruiny poniemieckiej radiostacji, pozostałych wspaniałe widoki jakie roztaczają się ze zboczy Rosochy ( 465 m.n.p.m. ), na których ową radiostację posadowiono.

Przez wieś przechodzą dwa znakowane szlaki turystyczne, które prowadzą do opisanego wcześniej pomnika przyrody nieożywionej „Wapień niecki Leszczyny„. Szlaki wiodą przez kompleksy leśne porośnięte lasem mieszanym, obfitujące w pomnikowe drzewa. Proponuję do kamieniołomów wapienia maszerować niebieskim szlakiem, a do Stanisławowa wracać czerwonym, mniej stromym podejściem. No to w drogę !

W okolicach placu zabaw znajdujemy niebieski szlak, na początku łąkami, po 800 metrach wchodzimy do lasu, mijamy pomnikową lipę ( 365 cm ) oraz dalej kilka pomnikowych buków ( niestety są nieoznakowane tabliczkami ). Spacerując, miniemy po lewej stronie dwa rosnące obok siebie pomnikowe buki.

Mniejszy ma 200 cm w pierśnicy, większy 340 cm, wysokość odpowiednio 25 i 30 metrów.

Następnie szlak niebieski łączy się z czerwonym, biegnie razem dalej ( pomnikowe buki ). W miejscu gdzie szlak niebieski skręca w kierunku wapiennika, warto zwrócić uwagę na porośnięte bluszczem drzewa. Część z nich objęto ochroną pomnikową.

Jeden z bluszczy ma nietypowy, kosmaty pień.

W miejscu ( widocznym na zdjęciu powyżej ) gdzie spotykają się szlaki czerwony, czarny oraz kończy się niebieski którym przyszliśmy, ma początek pomnikowy szpaler 38 modrzewi.

Drzewa w szpalerze mają grubość od 60 – 115 cm, idąc wzdłuż niego dotrzemy w okolice wapiennika.

W tym samym oddziale leśnym (64b) można odnaleźć szpaler 14 daglezji, o obwodach 160 – 230 cm. Po zwiedzeniu nieczynnych kamieniołomów można wrócić czerwonym szlakiem do Stanisławowa lub kontynuować wycieczkę do Leszczyny ( tam pomnik przyrody nieożywionej ” Ciche Szczęście ” ).

 

Park przypałacowy w Jeleniej Górze – Maciejowej.

Maciejowa jest osiedlem położonym wzdłuż drogi krajowej nr 3, od 1976 r. jest  w granicach administracyjnych Jeleniej Góry. Bardzo interesujące jest mało znane, dawne założenie parkowe, związane z nieistniejącym już pałacem. Park o powierzchni 6.65 ha położony jest na prawo od lokalnej drogi do Wojanowa. Można w nim odnaleźć wieżę widokową z przełomu XIX / XX w. ( pozbawioną klatki schodowej, więc bez możliwości podziwiania widoków ) oraz zrujnowane mauzoleum.

Szczególnie ciekawy jest drzewostan parku, jeden okaz dębu szypułkowego uznano za pomnik przyrody.

Obwód  454 cm, wysokość 33 m, pień oznaczony tabliczką.

Ponad metr grubszy jest dąb szypułkowy rosnący ok. 150 m. wyżej w pobliżu niewielkich stawów. Niestety nie posiada on statusu pomnika przyrody, podobnie jak kilka innych okazałych drzew.

Pień o obwodzie 575 cm swobodnie kwalifikuje drzewo do ochrony pomnikowej.

Niemniej okazale prezentuje się okaz daglezji zielonej.

Pień o obwodzie 362 cm posiada boczną gałąź o obw. 110 cm.200 metrów wyżej, w zagłębieniu terenu, rośnie wyjątkowy okaz świerka pospolitego.

Zrośnięty z trzech pni o gigantycznym jak na świerka obwodzie prawie 500 cm.

Warto również wspomnieć o rosnącej w pobliżu pomnikowego dębu sośnie wejmutce. Niestety, drzewo to ( 325 cm obwodu ) pozbawione częściowo kory zamiera.

Zainteresowanych drzewostanem parku, odsyłam do naukowego opracowania Marka Malickiego ” Dendroflora parku przypałacowego w Jeleniej Górze – Maciejowej”,  Przyroda Sudetów tom 8 s.45-50. Wymiary drzew podałem w oparciu o tą publikację.